Kayseri’de Bir Gün, İçimde Bir Soru: İran Soyu Nedir?
Merhaba! Ozdenrentacar sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “İran soyu nedir” var.
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert başlar. Hava soğuk olmasa bile insanın içine işleyen bir sessizlik vardır burada. 25 yaşındayım. Günlüğüme yazmayı hiç bırakmadım; bazen bir cümle, bazen sayfalarca. Ama bazı günler var ki, kelimeler bile ağır geliyor. İşte bugün onlardan biri.
Uyandığımda aklımda tek bir şey vardı: “İran soyu nedir?”
Bunu neden düşündüğümü tam olarak bilmiyordum. Belki dün gece açtığım eski bir belgesel, belki de babamın yıllar önce ağzından kaçırdığı yarım bir cümle… Ama içimde bir yerlerde bu soru yankılanıyordu. Sanki cevabı bulursam kendimde eksik bir parçayı da bulacakmışım gibi.
Sabahın Sessizliğinde Düşen Bir Soru
Pencereyi açtım. Kayseri’nin sabah havası yüzüme çarptı. Uzakta Erciyes hâlâ karla kaplıydı. O manzara her zaman beni hem rahatlatır hem de düşündürür. Çünkü o da benim gibi sessizdir ama içinde bir tarih taşır.
Kahvemi alıp masaya oturdum. Günlüğümü açtım ve yazdım:
“Bugün içimde tuhaf bir merak var. İran soyu nedir diye düşünüyorum. Sanki bu soru sadece tarih değil, benim hikâyemle de ilgili.”
O an fark ettim; bazı sorular gerçekten bilgi için sorulmaz. Bazıları insanın kendini anlamak için sorduğu sorulardır.
Eski Defterlerin Arasında Kaybolmak
Öğleden sonra babamın eski sandığını açtım. Evde kimse yoktu. Odaya yayılan toz kokusu bile geçmişi hatırlatıyordu. İçinde sararmış mektuplar, eski kimlik fotokopileri ve yıllar önce unutulmuş defterler vardı.
Bir defterin kapağında titrek bir yazıyla “soy ağacı notları” yazıyordu.
Kalbim biraz hızlı attı. Sayfaları çevirdikçe isimler, yerler, tarihler çıktı karşıma. Tanımadığım şehirler, eski alfabeler, anlamını bilmediğim notlar…
Ve bir satır:
“İran hattı ile bağlantı olabilir.”
O an elim durdu. Gözlerim o cümleye kilitlendi. İçimde garip bir duygu yükseldi. Ne tam bir heyecan, ne de korku… daha çok bir boşluk hissi.
Kendi kendime fısıldadım:
“İran soyu nedir gerçekten?”
İran Soyu Nedir? Arayışın Başladığı An
Bilgisayarı açtım. Yazdım: İran soyu nedir?
Ekranda tarih kitaplarının kuru cümleleri çıktı. Pers İmparatorluğu, eski halklar, kültürel kökenler, etnik yapılar… Ama hiçbir şey içimdeki soruyu tam olarak doyurmadı. Çünkü benim aradığım şey sadece tarih değildi.
Ben aslında şunu merak ediyordum: Ben kimim?
Bu soru boğazıma düğümlendi. Çünkü insan bazen kendi kökünü bilmediğinde, ayaklarını bastığı toprağa bile yabancı hissediyor.
O an Kayseri’nin sokak sesleri dışarıdan içeri süzülüyordu. Bir simitçinin sesi, uzak bir araba korna sesi… Hepsi hayatın devam ettiğini söylüyordu ama benim içimde küçük bir fırtına vardı.
Baba ile Sessiz Bir Akşam
Akşam olduğunda babamla mutfakta karşılaştım. Çay demliyordu. Uzun zamandır böyle uzun uzun konuşmamıştık.
Bir süre sustuk. Sonra dayanamadım.
“Baba… İran soyu nedir, biliyor musun?”
Kaşığını bardağa bıraktı. Bir an durdu. Gözleri bana bakmadı.
“Eski hikâyeler,” dedi sadece. “Herkesin geçmişinde bir yerlerde karışık yollar olur.”
Bu cevap bana yetmedi. Ama onun sesindeki ton, bir şeylerin saklandığını hissettirdi. Sanki daha fazlasını biliyordu ama söylemek istemiyordu.
O an içimde hem bir hayal kırıklığı hem de tuhaf bir merak büyüdü. Çünkü bazı cevaplar verilmez, hissedilir.
Gece ve İçimdeki Çatlak
Sitemizden Önerilen: İPhone karekod okuma nasıl açılır ?
Gece olduğunda odamda yalnızdım. Lambanın sarı ışığı duvara vuruyordu. Günlüğümü açtım ama yazmakta zorlandım.
İçimden geçenleri tam kelimeye dökemiyordum.
“Eğer gerçekten bir İran soyu bağlantısı varsa,” diye yazdım, “bu beni değiştirir mi?”
Sonra durdum. Kalemi bıraktım.
Hayır, değiştirmemeliydi. Ama insan böyle zamanlarda kendi düşüncelerine bile güvenemiyor. Sanki geçmiş, bugünü yeniden yazmaya çalışıyordu.
Pencereden dışarı baktım. Kayseri’nin gece sessizliği her zamanki gibi derindi. Ama bu kez o sessizlik bana huzur vermedi. Aksine, içimdeki soruları büyüttü.
İçsel Çatışma ve Gerçekle Yüzleşme
Ertesi gün kütüphaneye gittim. Eski kitapların kokusu her zaman bana iyi gelir. Raflar arasında dolaşırken “İran tarihi”, “Orta Asya göçleri” gibi kitaplara baktım.
Sayfalar arasında kayboldukça şunu fark ettim: İnsan kökenini öğrenmek isterken aslında kendini yeniden inşa eder.
Ama yine de eksik bir şey vardı.
Çünkü kitaplar bana şunu söylemiyordu: “Senin hikâyen tam olarak burada başlıyor.”
İçimde bir kırılma hissettim. Belki de hayal ettiğim şeyle gerçek aynı değildi. Bu da beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Kayseri Sokaklarında Düşünmek
Kütüphaneden çıktıktan sonra yürüdüm. Soğuk hava yüzümü kesiyordu. İnsanlar hayatlarına devam ediyordu. Bir çocuk koşuyordu, bir kadın poşet taşıyordu, bir adam telefonla konuşuyordu.
Ve ben yürürken tekrar düşündüm:
İran soyu nedir?
Belki de bu soru, bir milletin değil, bir insanın içindeki aidiyet arayışıydı.
Belki de herkes kendi içinde bir “nereden geliyorum?” sorusunu taşıyordu.
Ama benimki biraz daha ağırdı. Çünkü ben cevabı bilmiyordum.
Bir Mektup Gibi Gerçekler
Eve döndüğümde eski bir zarf buldum. Annemin sakladığı belli olan bir mektup. Açtım.
İçinde sadece birkaç cümle vardı. Ama o cümleler hayatımı bir anlığına durdurdu:
“Bazı kökler farklı coğrafyalara uzanır. Ama insan nerede büyürse oraya ait hisseder.”
O an anladım. Belki de İran soyu nedir sorusunun cevabı sadece biyolojik bir kök değil, daha geniş bir insan hikâyesiydi. Karışan yollar, göçler, unutulan hikâyeler…
Ama en önemlisi: insanın kendini bir yere ait hissetme çabasıydı.
Gözlerim doldu. Çünkü cevap sandığım kadar net değildi ama düşündüğüm kadar da korkutucu değildi.
İçimde Doğan Sessiz Bir Umut
Gece tekrar günlüğüme yazdım. Bu kez daha sakindim:
“İran soyu nedir diye başladığım bu yolculuk, aslında benim içime doğru bir yolmuş. Belki net bir cevap yok. Ama artık daha az kaybolmuş hissediyorum.”
İçimde garip bir huzur vardı. Hayal kırıklığım tamamen geçmemişti ama yerine bir kabullenme gelmişti.
Belki de bazı soruların cevabı bulunmaz. Sadece taşınır.
Kayseri’nin sessiz gecesinde Erciyes’e baktım. Soğuk, sert ama bir o kadar da sabit duruyordu. Tıpkı hayat gibi.
Ve ilk kez, bu belirsizlik bana korku değil, bir tür bağlılık hissettirdi.